|
||||||||||||||||
|
||||||||||||||||
Een begrafenis in Benin
Door: Djodjouwin
Théophile
Foto: Tjerk S. de Vries
In Afrika, en in het
bijzonder in Benin, nemen de doden een belangrijke plaats in. De meeste
Beninezen geloven dat de doden niet dood zijn. Zij zijn in het water dat
stroomt, in de wind die waait, in het vuur dat brandt ...
Wanneer iemand overlijdt, is de hele familie betrokken bij de uitvaart. De
gezinsleden wenden zich tot de familie: het familiehoofd, de ooms en tantes,
enzovoort. Het komt voor dat met de familie onderhandeld moet worden over de
plaats, de datum en de manier van begraven. Een jaar geleden deed dit zich
voor in onze kerk.
 |
| De vorig jaar overleden broeder Gratien (rechts) met de auteur van dit artikel Djodjouwin Théophile. Théophile is medewerker van DVN/GoWa. Binnenkort verhuist hij met zijn gezin naar Bangui waar hij een theologische opleiding zal volgen. |
Overwegingen bij een overlijden
Broeder Gratien was christen. Zijn kinderen wilden hem graag begraven op
christelijke wijze en in de buurt van Cotonou. Zij konden echter niet zelf
de kosten van een begrafenis betalen. Er werd een familievergadering belegd.
De kinderen legden hun wens voor aan de familie. De ooms, tantes en het
familiehoofd waren gekwetst door deze vraag. Hun argument luidde dat men de
dode volgens de familietraditie behoort te begraven. Volgens deze traditie
moest broeder Gratien begraven worden in zijn geboortedorp, naast de
voorouders. Zelfs in geval van overmacht doet men al het mogelijke om de
nagels en het hoofdhaar van de overledene te begraven in zijn geboortegrond
volgens de geldende ceremonies.
De manier van begraven
In het geval van onze broeder Gratien wist de familie dat hij christen was.
Daarom hadden zij de kerk toestemming gegeven om de begrafenis te regelen
volgens de gebruiken van de kerk, waarbij de kerk ook de bijbehorende kosten
op zich zou nemen. Later werd de kerk verteld dat daarnaast het lichaam ook
meegenomen zou worden naar het dorp, waar de voorgeschreven ceremonies
volgens de traditie zouden worden uitgevoerd. Dit is inderdaad gebeurd.
Maar, dank aan God, alles verliep goed.
Na de begrafenis
Het is jammer dat de familie niet bereid was om te voorzien in de behoeften
van het gezin na de begrafenis. Broeder Gratien was met pensioen. De wetten
van het land geven de weduwe niet het recht om van het pensioen van haar
overleden man te leven noch gebruik te maken van zaken die hieraan verwant
zijn. Dit ondanks het feit dat zij officieel voor de burgerlijke stand
getrouwd waren. Een zaakwaarnemer in de familie moet de belangen behartigen
van de weduwe en haar kinderen. De weduwe moet gehoorzaam zijn aan haar
zwager of hem zelfs accepteren als nieuwe echtgenoot. Doet ze dit niet, dan
verandert de situatie in een drama wanneer hij handelend zal optreden inzake
de nalatenschap van haar overleden echtgenoot. De weduwe van Gratien heeft
ook dit soort druk moeten verduren. Een jaar na het overlijden van haar man
is het haar gelukt om alle noodzakelijke papieren te verzamelen waardoor zij
recht krijgt op het pensioen van haar man. God zij de eer!
Uit: Tot aan de einden der aarde - juli/augustus 2005