Adieu in Benin
door ds. Koos Simpelaar
 

Best lastig om op een goede manier afscheid te nemen.
In de ruim zes jaar van ons verblijf in Benin zijn er hechte banden ontstaan. Vooral de broeders en zusters in de streek Couffo hebben we in allerlei situaties meegemaakt. Niet dat we alles begrepen, maar we waren er met hen voor hen. Je wordt dan door alles heen als het ware ’hun’ blanke en juist daarom is ook nodig dat er op tijd een afscheid is.

Het afscheid nemen ging als het ware trapsgewijs. Werk met kerkenraad. Organisatie van catechese. Contacten in de dorpen. Werk met vrouwengroepen. Diaconaal werk. Kennissen in Dogbo. Jonge mensen her en der. Overzicht in het alfabetiseringswerk. We zijn de HEER heel dankbaar dat we dit werk hebben mogen doen en al deze mensen hebben leren kennen.

Zwaar stilzwijgen
In juni 2005 was er in de vergadering van de kerkenraad Couffo het bericht dat we zouden gaan repatriëren en dat er een opvolger zou komen in de loop van 2006. Er was eerst een zwaar stilzwijgen, later kwamen enkele indringende vragen. Kun je niet nog een paar jaar blijven? Maar op de laatste kerkenraadsvergadering in december werd aan mijn naderende vertrek in het geheel geen aandacht besteed. Zeker, de afscheidsdienst zou nog komen. Ik schreef de ouderlingen eind december nog een brief met als aanleiding enkele lopende zaken, maar eigenlijk uit behoefte in de kring van de ouderlingen nog een adieu neer te leggen. “De HEER van de vrede zal met jullie zijn”.

Vrouwen
Aly heeft veel contact gehad met de 14 vertegenwoordigsters van de vrouwen in de ERCB Couffo. Aangestuurd door Marthe Hounnou, kerklid te Djakotomey, was er voor Aly een afscheid op 7 december 2005. Er werden ervaringen uitgewisseld en ieder had iets lekkers meegebracht om samen te gebruiken. De vrouwen toonden zich vastbesloten dat dit werk ondanks het afscheid van Aly door zou gaan. Een sprekend afscheidsmoment.

Kerkdienst
Op 18 december 2005 was er een gemeenschappelijke kerkdienst in Couffo. Het afscheid nemen kon daarin worden opgenomen. De kerkenraad vroeg aan mij om het avondmaal te bedienen en ook de preek te verzorgen. Tijdens enkele zangrondes, waarvan het meeste in de adja-taal, uitten gemeenteleden zich over het ’adieu’. We hadden dat niet meteen door vanwege de taalbarrière. Zang wordt niet spontaan getolkt. Er werden behalve dat geen toespraken gehouden. Gelukkig had ik in de preek aandacht gegeven aan het doorgaande werk van de Heer aan ons allemaal. Zat men er met de emoties te dicht op? Voor ons lag het zwaartepunt van het werk altijd bij deze mensen.
We namen op 24 december afscheid van de gemeente te Cotonou. Men had toch al die feestelijke avond voorafgaande aan Kerst. Een moment van adieu werd in goed overleg in het programma opgenomen. Een van de jonge ouderlingen hield een korte toespraak en overhandigde ons de uitgetypte tekst daarvan. Ik kon nog iets zeggen vanuit de bijbel en over de voorbijgegane periode.

De maandelijkse vergadering van de alfabetiseurs was op 28 december 2005. Wij maakten die voor het laatst mee. Ontroerend vonden we deze ontmoeting met de 15 alfabetiseurs en de 2 superviseurs. Een minderheid tot de ERCB behorend, enkele ouderlingen daartussen, maar in het alfabetiseringswerk allemaal met elkaar verbonden. Ze hadden er behoefte aan ons enkele positieve dingen te zeggen. Jozef Dagnon had het namens de anderen op schrift gezet. We gingen allen op de foto. Daarna hebben we een feestelijke maaltijd gebruikt.

Dit alles neer te schrijven is ook een vorm van ’adieu’.
“HEER, zie om naar onze vrienden in Afrika. Maak ze sterk in U”.



Uit: Tot aan de einden der aarde - april 2006