|
||||||||||||||||
|
||||||||||||||||
Halleluja! op de markt in Dogbo
door: Gerrit den Broeder
Foto's: Tjerk S. de Vries
’Halleluja!’ Terwijl we op onze vrije dag over de markt in Dogbo slenteren, horen we opeens vanuit het niets een stem. Wij kijken om, maar we kunnen er niet achter komen waar die stem vandaan komt.
Een marktvrouw in Dogbo verkoopt benzine per liter.
En dan horen we nog een keer die stem: ’Halleluja’. Heel even maar schiet het verhaal van de bekering van Paulus door ons hoofd. Maar wanneer we nog eens goed kijken, blijkt er vlak voor onze voeten een heel klein vrouwtje te staan. Voor de zekerheid roept ze nog maar eens een keer: ’Halleluja’. En dan ineens zien we het, we kennen haar! We hebben haar twee weken terug ontmoet in de kerk in Migbowome, een dorpje een paar kilometer verderop. Vandaag is ze naar de markt gekomen om meel te verkopen.
En dan doet zich gelijk al het grote probleem voor, waar we hier in Bénin bijna iedere dag tegen aan gelopen zijn. Zij spreekt alleen Adja. Wij alleen Frans. We hebben al wel een paar lessen Adja gehad, maar tot nu toe komen we niet verder dan een paar eenvoudige zinnetjes als ’Hallo, hoe gaat het?’, ’Alstublieft’ en ’Dank u wel’.
Afhankelijk van een tolk
 Deze veehandelaar verlaat na het sluiten van de markt met zijn gekochte geiten het marktterrein. |
Voor de rest zijn we voor
de communicatie afhankelijk van een tolk. Maar je kan je tolk natuurlijk
niet overal mee naar toe slepen. En daarom blijven spontane ontmoetingen als
deze beperkt tot het handen schudden en proberen een toevallige
voorbijganger te vinden, die je kan helpen om een beetje te vertalen.
Meestal lukt dat wel, maar dit keer niet.
Toch zijn we opgetogen als we naar huis gaan. Ondanks dat je elkaar niet kan
verstaan is het bijzonder om gemeenteleden te ontmoeten terwijl ze bezig
zijn met de dingen van alledag. Het is goed om onze Beninse broeders en
zusters niet alleen op zondag te ontmoeten, maar te zien waar ze door de
week bezig zijn. Op het land. Op de markt. En te zien, hoe ze proberen te
(over-)leven. Daarnaast geeft ons ook wel een drive om ons in deze eerste
tijd dat we hier in Bénin wonen nog eens met extra energie te storten op de
taalstudie.
Kennis maken
Al met al staan onze eerste weken hier in Bénin vooral in het teken van
kennismaken met allerlei mensen. Iedere zondag bezoeken we bijvoorbeeld één
van de zeven kleine kerken in de regio Couffo/Mono. Tijdens de dienst vragen
we de broeders en zusters, of ze na afloop van de dienst nog even willen
blijven. Na de dienst zetten we de banken in een kring en proberen we met
elkaar in gesprek te komen. Om elkaar beter te leren kennen. Maar vooral ook
om te weten te komen: Wat kunnen we voor jullie betekenen?
Vaak levert dat interessante gesprekken op. Wat in vrijwel iedere gemeente
naar voren komt is de vraag om kennis en onderwijs. Voor kinderen. Voor
jongeren. Voor ouderlingen. Voor de beginnende diakenen.
In de komende tijd willen we verder gaan met deze
mini-gemeentevergaderingen. Daarna gaan we met elkaar plannen maken om de
vraag om onderwijs ook concreet vorm te gaan geven. Het zal voor ons, maar
vooral ook voor de broeders en zusters van de ERCB de nodige inspanning en
energie gaan kosten. Maar met Gods hulp gaan we met elkaar zeker een mooie
en boeiende tijd tegemoet. ’Halleluja!’
Uit: Tot aan den einden
der aarde - juni 2006