|
||||||||||||||||
|
||||||||||||||||
Nederlanders op reis in Benin
BENIN / DVN-GoWa Eind september maakte een groep Nederlanders een reis naar Benin. Op het programma stonden o.a. kennismaking met de geschiedenis van dit land, een bezoek aan het Nationale Park Pendjari en genieten van zee en strand. Maar hoogtepunten vormden de kennismakingen met broers en zussen van de Eglise Réformée Confessante au Benin (ERCB). Eerst een zondag in Cotonou en de volgende zondag in Kpodaha. Ook werd een bezoek gebracht aan een zeer enthousiaste ontwikkelingsgroep in Tokpohoue.
Hieronder een impressie in woord en beeld van het bijwonen van de kerkdienst Kpodaha.
De door DVN/GoWa uitgezondenen droegen via begeleiding en tolken bij aan het welslagen van de reis.
De reacties van de deelnemers zijn onverdeeld positief. Ze hebben dagelijks een verslag geschreven voor het weblog.
Of en wanneer er weer een reis zal worden georganiseerd, is op dit moment nog niet bekend. Wie is geïnteresseerd kan dat laten weten bij DVN: info@dvnweb.nl.
 |
|
Kerkdienst in Kpodaha, waar - naast ds. Gerrit den Broeder en zijn vrouw Titia - ook twaalf Nederlandse gasten aanwezig waren. |
 |
|
De begeleiding van de zang en dans wordt verzorgd met slaginstrumenten. |
 |
|
Je moet het niet wagen even weg te dutten tijdens de dienst, want dan roept Therese Sotchouhon je met een tikje van een stokje tot de orde. Ook de kinderen worden zo bij de les gehouden. |
 |
|
De eerste zondag van de groepsreis brachten de Nederlandse gasten door met de gemeente van Cotonou, waar ze ook hartelijk werden ontvangen. |
 |
|
Aan het slot van de dienst komen kinderen en enkele ouderen naar voren om knielend de zegen te ontvangen. |
Gelukkig gereformeerd
Applaus!! Ouderling Pierre Yebou heeft zijn preek beëindigd met ’Amen’ en de handen gaan enthousiast op elkaar. We zijn dan inmiddels bijna aan het eind van een ruim twee uur durende dienst in de nieuwe kerk van Kpodaha.
Het begint allemaal in een ogenschijnlijke wanorde. In de kerk zijn de leden van de gemeente van Kpodaha, zoals gebruikelijk, bij elkaar gekomen, maar voor deze gelegenheid zijn ook leden van twee andere gemeentegroepen naar het onooglijke dorpje komen lopen of fietsen.
De kerk zit niet alleen vol met zwarte Beniners, maar ook met twaalf witte deelnemers aan een DVN-groepsreis. En die witneuzen worden volledig opgenomen in een wervelende dienst.
Het begint met lofprijzing. In reidans (het valt op hoe vaak er in de Bijbel over dansen ter ere van God wordt gesproken) komen groepen gemeenteleden swingend naar voren. Ze zingen op voor ons onbekende, maar goed in het westerse oor liggende, melodieën. Althans als je ervan houdt! Ook de verschillende koren presenteren zich. Er wordt een schaal neergezet, waarin je geld kan deponeren: voor als je vindt dat het koor het goed gedaan heeft en voor aanschaf van instrumenten. Ook de Nederlanders ontkomen er niet aan - meer of minder stram – naar voren te komen en enkele liederen te zingen. De dominante slaginstrumenten overstemmen de lofzang, maar de Beninse broeders en zusters vinden het mooi en men heft met de bezoekers meervoudig ’Halleluja’ aan.
’Laten we nu beginnen!’ zegt de blinde ouderling Moïse, die de dienst leidt. We zijn dan inmiddels drie kwartier op weg. ’En ik wil absolute stilte voor het gebed’, voegt broeder Moïse er vermanend aan toe. En het wordt stil! Ds. Gerrit den Broeder, uitgezonden voor kerkelijk opbouwwerk door DVN/GoWa, gaat voor in gebed. In het Adja, de taal van dit zuidwestelijke deel van Benin. Of het komt omdat hij Adja spreekt is onduidelijk, maar hij oogst ook een applaus. Hij laat meteen weten dat dit handgeklap voor de Here is.
We volgen de liturgie, die in beduimelde boekjes is rondgedeeld. De wet wordt gelezen, met een prachtige nieuwtestamentische toepassing, bestaande uit woorden van Jezus bij ieder van de tien geboden.
Dan houdt ouderling Pierre Yebou zijn preek (één week voor Advent) over Jesaja 9. Hij spreekt Frans en wordt getolkt in het Adja en in het Nederlands. ’Het volk dat in duisternis ronddoolt ziet een schitterend licht. Zij die in het donker wonen worden door een helder licht beschenen’. Pierre preekt een blij Evangelie van verlossing door ’het kind dat ons is geboren’.
Allemaal blije gezichten van mensen die op de zondag, samen met anderen, hun dagelijkse zorgen even kunnen vergeten. Beniners en Nederlanders mogen bidden voor een betere situatie in dit straatarme land en samen uitzien naar Jezus’ wederkomst.
We spreken de Apostolische Geloofsbelijdenis uit, ieder in z’n eigen taal, en we voelen ons verbonden met de kerk van alle tijden en alle plaatsen, ook al zit de familie in Nederland al lang aan de koffie.
Er wordt weer dansend gezongen en de collecte gaat rond. Meisjes komen heupwiegend langs met twee emaille kommen. Met de meeropbrengst van de collecte vanwege de Nederlanders kan binnenkort een deel van het dak van een kerkje in de regio de Mono-Couffo worden betaald.
Dan worden de kinderen naar voren genodigd, ouderen volgen. Samen knielen ze neer in het groezelige zand, dat de vloer van de kerk vormt. En Pierre geeft ons de zegen!
Indrukwekkend, hartverwarmend, niet gereformeerd, spontaan, ontroerend, enthousiast
De deelnemers aan de groepsreis naar Benin gaven in een enkele zin hun impressie van de kerkdienst die ze bijwoonden:
’Indrukwekkend. Ik werd getroffen door de ervaring dat broeders en zusters in een ver land zo dicht bij ons leven. Gods werk kent geen grenzen.’
’Een kerkdienst die tegelijk bekend en onbekend was: samen dezelfde Heer dienen, maar in zo verschillende settings/situaties.’
’Alleen al deze kerkdienst is een reis naar Afrika waard. Wat een enthousiasme. Om jaloers op te zijn. Een ongelooflijke, fantastische, ontroerende ervaring.’
’Ik vond het een mooie kerkdienst, maar ik ben het zo niet gewend.’
’Volgens mij is het niet een gereformeerde kerkdienst, maar ik verwachtte ook niet een dienst naar onze maatstaven. Ik heb respect voor de voorganger voor wat hij doet met de beperkte middelen.’
’Hartverwarmend.’ ’Een dienst vol toewijding aan de Here. En vol overgave.’
’Spontane dienst. Wat opviel was dat de kleine kinderen erg eerbiedig waren tijdens het gebed.’
’Een heel enthousiaste gemeente, die vol overgave zingt, danst en bidt, maar die waarschijnlijk heel weinig bijbelkennis heeft. Heel basale dingen werden door Pierre uitgelegd; hij maakte vergelijkingen die soms wat naïef overkwamen.’
’Bijzonder hoe iemand zo ver in de bush Gods Woord uitlegt, zonder concordantie of google en toch de kern van de Boodschap overbrengt: Christus is mens geworden om ons te redden.’
’We hebben gedeeld in een levend(ig)e geloofsgemeenschap, die het dak er bijna afzong en -trommelde.’
/Naast januari 2008