Eet u wel eens buiten de deur? Vast wel, maar toch niet elke dag. In onze Nederlandse cultuur zijn we toch altijd nog sterk op thuis gericht. Al kookt misschien niet iedereen zelf, de gekochte snelklaarmaaltijd wordt thuis opgegeten. En naar werk of school nemen we ons lunchpakketje van huis mee.
Zo zijn nog altijd onze manieren.
 

Andere volken, andere gewoonten. In Benin bijvoorbeeld kijken ze vreemd aan tegen onze thuis-cultuur. Vaak is hun huis alleen maar hun slaapplek. Overdag zijn ze er niet. Dan werken ze op kantoor of in de tuin. Ze zitten op school of ze zijn buiten, alleen op het erf of samen op straat. En eten, dat doen ze vaak ook op straat. Overal zie je de eettentjes en de voedselkarretjes. Probeer maar niet ze te tellen. Het zijn er, gerekend over de hele stad, honderden. Vaak is het niet meer dan een tafel met banken aan de kant van de weg, of een bak achterop de fiets. Hier kun je terecht voor rijk gevulde vissoep, daar voor scherpgekruide gari. Het mannetje op de fiets verkoopt gebakken banaan en die struise vrouw achter die tafel heeft heerlijke pâte rouge. En niet duur. Voor een bordvol eten betaal je maar een schijntje.

Die vrouw die ik net noemde, dat is Marta. Haar naam zegt het al: ze is christen. En overtuigd ook. Ze is meelevend lid van onze zusterkerk in Benin. Haar man is ziek en kan niet meer werken. Tja, hoe kom je dan aan eten, geld, kleren? Voor jezelf en de vier kinderen? Van de familie en de kerk is niet veel te verwachten. Allemaal arme mensen. Toen is ze gaan doen, wat zoveel werklozen doen. Ze is met een eetstalletje begonnen. Ieder mens moet toch eten? Nou dan. Het was wel even zoeken naar een geschikt plekje. Maar dat heeft ze gevonden met hulp van haar broer. Met een micro-krediet, een klein geldbedrag van de zending, heeft ze haar zaak opgezet: de huur van het stuk straat betaald, een paar tafels laten maken, kookgerei, borden en bestek gekocht. En een eerste voorraad eten. Zo is het begonnen.

Al bijna een halfjaar draait haar eetcafeetje nu. En, de mensen weten haar te vinden. Ze staat op een strategische plek: vlakbij een fabriek. In de pauze komen de werklui de straat op, op zoek naar eten. In het begin moest ze haar specialiteit natuurlijk flink aanprijzen. Maar nu ze haar één keer kennen, doen de klanten het voor haar. In de spitstijd loopt het storm. Ja, ze doet prima zaken. Ze kan het leengedeelte van het krediet al bijna terugbetalen. Zo goed gaat het.

’s Morgens voor ze aan het werk gaat, bidt Marta samen met haar man en kinderen het Onze Vader. “Geef ons vandaag het brood dat wij nodig hebben.” Dat gebed, zegt Marta, verhoort God elke dag. Door aan andere mensen eten te verkopen, hebben zij en haar gezin ook genoeg om van te leven. Marta is een tevreden mens. Hoor haar glunderend roepen: “Eet smakelijk!”

(Naam en omstandigheden zijn gefingeerd.)

Uit: Naast\ - maart 2008