Huisbezoek aan een complete gemeente
door ds. Henk Folkers

Net als in Nederland kennen de Congolese kerken het systeem van kerkvisitatie. Dat wil zeggen dat van tijd tot tijd afgevaardigden uit het kerkverband bij een gemeente op bezoek gaan om over het wel en wee door te praten.
Dat is formeel prima geregeld, maar de uitvoering van die regel laat nogal te wensen over. Niet omdat men niet wil, maar omdat tijd en mogelijkheid veelal ontbreken.
Nu hebben we dat voor de gemeenten van onze studenten proberen op te lossen door hun een vragenlijst mee te geven die ingevuld weer mee naar school terug genomen moet worden.

Onlangs heb ik, op een bijeenkomst met de gemeente waarvan ik lid ben, die vragen ook behandeld. En dan komt direct, en nogal onbarmhartig aan het licht hoeveel er aan schort.
Ik gebruik niet voor niets het woord ’onbarmhartig’. Want je moet er wel rekening mee houden dat je te maken hebt met heel jonge gemeenten, die geen predikant hebben en waar de andere ambtsdragers erg onervaren zijn.
Maar het is wel onthutsend als je ontdekt dat er maar een handjevol belijdende leden blijken te zijn, dat eigenlijk alle kinderen ongedoopt rondlopen en dat er sinds mensenheugenis geen avondmaal is gevierd.

... de gemeente wilde maar al te graag dat
er een plan op tafel komt ...

Andere kant van de medaille
Omdat we het prachtig vinden om de mooie verhalen door te geven, is het ook wel zo eerlijk om de andere kant van de medaille eens te belichten. Want ook die heeft kleur.
Het mooie van zo’n gemeentevergadering is dat niet alleen de bezoeker, maar ook de leden zelf met die situatie geconfronteerd worden. Zij zijn zich er wel van bewust dat er van alles aan mankeert, maar wat precies..., dat merk je pas als je het onder woorden brengt.
En het mooie in Congo is dat mensen daar dan toch redelijk open over durven door te praten. En bovendien, dat ze bereid zijn om mee te denken over verbetering van de situatie.

Actieplan
Binnenkort gaan we er verder over door praten. Want de gemeente wilde maar al te graag dat er een plan op tafel komt.
Het is de bedoeling om een actieplan van twee jaar uit te voeren, met een cursus ter voorbereiding van de belijdenis van het geloof. Daarna kan er gedoopt worden en avondmaal gevierd. En dan zien we wel verder, hoe het moet met de kerkenraad en andere activiteiten.
Een plan voor twee jaar betekent heel wat. Het is in dit land nauwelijks te overzien. En het vraagt ook heel wat. Want elke twee weken zal er cursus gegeven worden, na de zondagse kerkdienst. En je zal pas belijdenis mogen doen als je tenminste negentig procent van de bijeenkomsten volgt.

Het wordt dus een echte testcase.
Want als het mislukt moet je je afvragen of het dan nog wel zo door kan gaan.
We vragen veel gebed voor onze broeders en zusters, zodat zij zich ook op die manier door het wereldwijde kerkverband

Tot aan de einden der aarde / maart 2004