Berea-studenten geslaagd
Groot feest in Lubumbashi!

Veertien mannen staan klaar om predikant te worden. Jaren hebben ze gestudeerd onder armoedige omstandigheden.  Ver van huis, ver van de familie ook.

Vrouw en kinderen mochten niet mee naar Lubumbashi. Behalve nu dan, op het moment van de diploma-uitreiking. De vrouwen zijn zo mogelijk nog blijer. Joelend, zingend en dansend vieren zij hun eigen feestje.

Feest tijdens de diploma-uitreiking: de geslaagden worden door de echtgenotes bestrooid met wit poeder en confetti.

“Op de theologische school heb ik vooral geleerd zelfstandig na te denken. Zelfstandig ook de bijbel te lezen. Hier in Congo leer je op school altijd te herhalen wat de meester voorzegt. Dat zie je terug in de kerk. De mensen roepen gewoon datgene wat hun dominee of goeroe zegt, zonder zelf na te gaan of het ook zo is. Toen ik in Lubumbashi op school kwam, ging dat volstrekt anders. We moesten zelf conclusies trekken uit wat er in de bijbel staat. ’Wees Berea-studenten’ was de kreet. Toen Paulus in Berea preekte, keken de mensen of het klopte wat hij zei. Zo moest ook onze houding als studenten zijn. Nou, dat was in het begin wel even wennen.”
 

Studenten aan de Theologische School tijdens een van de laatste lessen. In het midden Abel Ntika.

Opofferingen
Aan het woord is Abel Ntita (50). Abel komt uit Kinshasa, de hoofdstad van Congo, op bijna 2000 (!) km. afstand van Lubumbashi waar de theologische school staat. Zijn rijzige gestalte valt op temidden van de groep studenten waarvan sommigen bijna de leeftijd van zijn kinderen hebben.
Abel heeft veel opgegeven om predikant te worden. Hij had een vaste baan - leraar in het middelbaar onderwijs. Na vier jaar studie is het afwachten of hij weer aan de slag kan. De werkloosheid is hoog. Als predikant zal hij niet veel verdienen. De gemeenten zijn klein en arm. Hij zal zelf brood op de plank moeten brengen. Varkens fokken en wat tomaten telen op een klein perceel in een volkswijk. “Willen we vooruitkomen - zowel in het leven, als in de kerk - dan zullen we offers moeten brengen”. Een opmerkelijke houding in een samenleving waarin iedereen maar met één ding bezig lijkt te zijn: hoe kom ik aan geld.

Gezonde antwoorden
Voordat hij naar school ging, was Abel al voorganger in zijn gemeente. Een predikant uit Amerika had hem al bevestigd als predikant. “Ik mocht de sacramenten bedienen”. De synode besloot echter een halt toe te roepen aan selfmade predikers. Er moest een theologische opleiding gevolgd.
“Ik heb geen spijt van mijn jaren in Lubumbashi. Allereerst was dat goed voor de vrede en de harmonie in de kerken. Als ik gewoon was blijven doorgaan als dominee - ik was immers bevestigd - had dat een wig gedreven tussen de gemeenten in Kinshasa en elders in Congo.
Bovendien kan ik mijn ambt echt beter uitoefenen. Ik had al een redelijke kennis van de bijbel en de gereformeerde leer. En als leraar weet je ook wel hoe je voor een groep moet staan. Dat is bij preken, evangeliseren en catechisatie niet anders. Maar om vanuit de bijbel gezonde antwoorden te geven, die echt ingaan op de vragen die hier spelen, dat heb ik op de theologische school geleerd”.

 

De Belijdende Gereformeerde Kerk in Congo bestaat uit zo’n 200 gemeenten in de zuidoost hoek van Congo en in de hoofdstad Kinshasa. De afstanden zijn enorm, terwijl er nauwelijks wegen en transportmogelijkheden zijn. Sinds 1994 heeft de kerk een eigen theologische school, geholpen door de kerken uit de provincie Utrecht. Deze school - waar Nederlandse en Congolese docenten lesgeven - heeft inmiddels ruim 40 studenten afgeleverd. Afgelopen december studeerden 14 mannen af, uit onder andere Lubumbashi, Kananga, Kinshasa en Kongolo.

Uit: /Naast maart 2007