We kennen Paulus’ woorden zo’n beetje uit ons hoofd: “Het is niet belangrijk wie plant of wie begiet; alleen God is belangrijk, want hij doet groeien” (1 Cor. 3:7-9). Deze woorden gaan over de persoon en de positie van de Evangelieprediker (daarover was rivaliteit in Korinte). Maar die staan in direct verband met zijn taak. Die taak is in feite maar heel beperkt. Zendelingen hebben slechts de taak om - als “medewerkers van God” - te planten en te gieten. God doet zelf het belangrijkste werk: de groei, de bloei en de oogst.

Slechts de taak?
Ik zei ’slechts’. Dat roept om misverstand. Het is niet mijn bedoeling om de zendingstaak te minimaliseren: alleen maar dit en dan is het klaar. Ik wil ook niet het zendingswerk kleineren: planten en gieten, een simpel klusje. Ook ben ik er niet opuit om met het woord ’slechts’ te suggereren dat de zendeling een zorgeloos bestaan heeft: dat doen we even. Integendeel. Laat de uitvoerder van de zendingstaak niet belangrijk zijn, de taak zelf is dat wel. Die taak is beperkt, maar veelomvattend en verantwoordelijk.

Ik en mijn akker
Kijk nu eens goed naar de foto. Niet met zo’n snelle blik van “O ja, een man die de planten water geeft. Wel wat primitief daar in Congo, niet?” Maar blijf kijken tot die man klaar is met zijn werk. En kijk ook eens wat verder dan dat akkertje, naar de veldjes eromheen, het land verder weg. Loop naar die man toe en ga met hem praten. Doe als hij. Beleef het mee. Wat zeg je? Ja precies, dat wilde ik horen: “Mensen, wat een werk!” Laat de taak beperkt zijn, slechts ’planten en begieten’, het is wel veel werk. Een verantwoordelijke klus.

Met veel moeite heb je een akkertje gespit uit een veld vol struiken, onkruid, stenen. De grond was hard en droog. Je rug deed zeer, je handen bloedden. Zwaar werk. Eindelijk klaar. Toen ging je zaaien: mais, bonen, kool, uien, bed voor bed. Je zaaide het zaad en pootte de stekken.
Om te kunnen kiemen en groeien had de jonge aanplant water nodig, veel water. IJverig ging je aan het gieten. Niet één keer, niet twee keer, maar elke dag bij zonsopgang en weer bij zonsondergang. Het water haalde je uit de beek een halve kilometer verderop. Want de regentijd bleef uit. Als je het een dag zou overslaan, omdat je moe was, zou alles voor niets zijn. Gieten, gieten en nog eens gieten. En bemesten. En bewaken tegen vogels en varkens en dieven. Mensen, wat een werk!

Medewerker van God
Zendingswerk, een beperkte opdracht, maar o zo belangrijk. Ondergeschikt aan Gods eigen taak. Zijn werk is het belangrijkste. Maar kijk, God laat ons niet maar een beetje meehelpen. Want het is toch zo: zonder zaaien en gieten zal er geen groei zijn en ook geen oogst zijn. God geeft zijn medewerkers - wij allemaal - een kleine, maar verantwoordelijke opdracht: planten en begieten. Zwaar werk, nooit klaar.

“Mensen, wat een werk!” Maar God zegent. Hij geeft groei. Hij geeft oogst. Hij geeft rust.
Hij bouwt zijn koninkrijk. En wij mogen hem daarbij helpen.

Uit: Naast/ oktober 2007